بمنعته ، و لا يعازك متعزّز بكثرة ، أنت مدركه أينما سلك ، و قادر عليه ، أين لجأ ، فعاذ المظلوم ببابك ، و توكّل المقهور منّا عليك ، و رجوعه إليك ، و يستغيث بك إذا خذله المغيث ، و يستصرخك إذا قعد عنه النصير ، و يلوذ بك إذا أنّته الأفنية ، و يطرق بابك إذا غلقت دونه الأبواب المرتجة ، و يصل إليك إذا احتجبت عنه الملوك الغافلة ، و تعلم به قبل أن يشكوه إليك ، و تعرف ما يصلحه قبل أن يدعوك له ، فلك الحمد سميعا بصيرا لطيفا قديرا . » « بار خدايا من و فلانى - يعنى متوكل - دو بنده ، از بندگان توايم ، زمام هستى ما در دست توست ، تو منزلگاه دائمى و موقّتى ما و پناهگاه و آرامگاه ما ، آشكار و نهان ما را مىدانى و از نيّات ما با خبرى و بر دلهاى ما آگاهى ، علم و آگاهى تو به كارهاى ظاهرى ما همچون علم به كارهاى پنهانى ماست ، و اطّلاع تو از آنچه پنهان مىداريم همانند اطّلاع به اعمال ظاهرى ماست و هيچ چيز از كارهاى ما از تو پوشيده نيست و هيچ حالى از احوال ما از تو پنهان نمىباشد و هيچ پناهگاهى نيست كه ما را از عذاب تو مصون دارد و هيچ سنگرى نيست كه ما را از كيفر تو بازدارد و هيچ راه گريزى براى ما از قدرت تو وجود ندارد ، و هيچ ستمگرى با قدرت خود نمىتواند از انتقام تو بر كنار باشد و سپاه و لشكرش با تو در ستيزد و قدرت هيچ قدرتمندى را ياراى برابرى با تو نيست و هيچ عزيزى با همهء امكانات عزّتش به عزّت تو نمىرسد ، او هركجا كه باشد در زير سيطرهء توست و هركجا برود ، در قبضهء قدرت تو مىباشد . خدايا اينك آن كه مظلوم است به در خانهء تو آمده و آن كه از ما مورد ستم واقع شده بر تو توكل كرده و به تو رو آورده است و آنگاه كه كسى او را يارى نكرده از تو يارى خواسته و چون ياورى نداشته تو را به فرياد خود خوانده است ، و چون از موجودات فانى رنجيده شد به تو پناه مىآورد و آنگاه كه ديگر درهاى اميد به رويش بسته باشد در خانهء تو را مىكوبد ، و چون پادشاهان غفلت زده مانع از ملاقات او شوند به ديدار تو مىآيد ، خدايا پيش از آن كه زبان به شكوه گشايد ، شكايت او را مىدانى و پيش از آن كه او از تو چيزى بخواهد تو از خير او آگاهى ، خدايا تو را كه شنوا ، بينا ، مهربان و توانايى سپاس